Tandartsen winnen van verzekeraars
De afgelopen maanden is er een rare strijd ontstaan over de kosten van de zorg. Deze keer eens niet over de hoogte van de premie van de ziektekostenverzekeringen, maar over de tandartsnota’s. Tot en met vorig jaar hoorde je daar nooit iets over. Dat is ook niet gek: de tarieven die tandartsen in rekening mochten brengen voor het werken aan ons gebit waren standaard. Ze mochten niet afwijken van de opgelegde tarievenlijst, dus daar was ook geen discussie over.
Per 1 januari 2012 is er een experiment gestart met vrije tandartstarieven. Nu mogen ze dus zelf bepalen wat ze vragen voor een controle, het vullen van een gaatje, het plaatsen van een brug en wat ze allemaal nog meer aan onze tanden fröbelen. Goed idee? De minister vond van wel. Die hoopt op marktwerking, op concurrentie tussen tandartsen, op de consument die naar een ander gaat als de tandarts te duur is, en daarmee uiteindelijk op lagere prijzen.
Gaat dat werken? Goede vraag… waarop het antwoord eigenlijk begint bij onszelf. Gaan wij actief vragen wat de behandeling die de tandarts wil gaan doen kost? En gaan we dan eerst bij anderen informeren wat daar de prijs zou zijn? Stappen we dan naar een goedkopere – maar ons onbekende tandarts, omdat die goedkoper is? Of hebben we toch meer iets van: m’n gebit vertrouw ik niet zomaar aan iemand toe, ik weet wat ik aan deze tandarts heb, dus ik denk niet na over shoppen?
Ik ben bang voor het laatste. Vorige week moest ik toevallig tussendoor naar de tandarts, er was een klein stukje van een kies afgebroken. Heb ik gevraagd wat de kosten van het vullen zouden zijn? Welnee… in die tandartsstoel voel je je toch wat kwetsbaar. Ik heb wel de tarievenlijst uit de wachtkamer meegenomen. Daarop staan alleen maar codes en bedragen, dus dan moet je vervolgens wel moeite doen om achter de kosten te komen. En weet je nog steeds niet hoe dat bij een ander is.
Kortom: het lijkt een soort van vrijbrief voor de tandartsen om hun tarieven lekker op te schroeven. Nu houdt de politiek dat wel in de gaten (zeggen ze), en bij al te gortige verhogingen wordt het experiment stopgezet. Gaan we weer terug naar de vaste tarieven.
Ondertussen is er alvast een ander probleem ontstaan. Verzekeraars hebben – uit angst voor torenhoge nota’s van de tandartsen – vooraf alvast bepaald welk bedrag ze maximaal per handeling van de tandarts willen betalen. Ongeacht hoe goed je verzekerd bent. Dus ook al zou je onbeperkte dekking hebben, dan nog kan het voorkomen dat je moet bijbetalen omdat de tandarts meer in rekening brengt dan het maximum van de lijst van de zorgverzekeraar. Daar sta je dan met je top-extra-excellent-super-duper-tandartsdekking.
Veel verzekerden hebben hier klachten over ingediend. Niet bij de tandarts, die kan factureren wat hij wil, maar bij de zorgverzekeraar. Die zegt immers : ik betaal dit niet helemaal, je moet een deel zelf betalen. Dat soort imagoschade, daar zitten verzekeraars niet op te wachten. Dus hebben inmiddels al verschillende ziektekostenverzekeraars gekozen voor het loslaten van die maximale vergoedingen. Ze betalen de tandartsnota zolang die binnen de dekking van de tandartsverzekering valt.
Fijn voor de verzekerden. Ook fijn voor de tandartsen. Want die hebben deze slag toch maar mooi gewonnen.
Column door Anneke Ranzato
Anneke Ranzato (1970, getrouwd en moeder) heeft jarenlang gewerkt in de financiële sector als financieel adviseur. Sinds 2007 gebruikt Anneke haar ervaring en kennis om artikelen te schrijven over allerlei geldzaken voor consumenten. Ze heeft haar eigen bedrijf: GeldKennis. Je kunt haar artikelen lezen op allerlei financiële websites. Bovendien houdt ze zich (als docent en auteur) bezig met vakopleidingen voor de financiële branche. Sinds 2010 is Anneke ook actief als budgetcoach, onder de naam BudgetKennis. Anneke schrijft graag voor Overstappen.nl, omdat het overstappen van aanbieder helpt te besparen op de vaste lasten van gezinnen.